บทที่ 1 ขยะในสุสานศพ

ปฐมบท : วันที่เทพอสุราตาย

เก้าชั้นฟ้าสั่นสะเทือน

บนบัลลังก์บัวอสุรานิรันดร์ที่ลอยอยู่เหนือทะเลเมฆสีทอง เซียวอู๋จี้หลับตาลง สามพันปีที่เขาปกครองนรกภูมิ ฆ่าล้างเทพอสูรนับล้าน ก้าวข้ามศพของศัตรูจนไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อเขาตรงๆ วันนี้คือวันที่เขาจะสลัดคำว่าอสุราทิ้งแล้วกลายเป็นมหาเทพ

สายฟ้าบรรลุเทพเก้าชั้นสาดลงมาที่ร่างของเขา เนื้อหนังปริแตกแล้วสร้างใหม่ เส้นลมปราณทั้งร่างกำลังจะเปลี่ยนเป็นเส้นลมปราณมหาเทพ

"อู๋จี้... เจ็บไหม?"

เสียงที่อ่อนโยนที่สุดในสามโลกดังขึ้นข้างหู เป็นเย่วหลิงซา คนรักของเขา หญิงที่เขาเก็บมาจากกองขยะขอทานข้างถนนในวันที่นางอายุห้าขวบ เขาสอนนางหายใจ สอนนางเขียนอักษร สอนนางเป็นเทพ และกำลังจะมอบครึ่งหัวใจมหาเทพให้

เซียวอู๋จี้ลืมตาขึ้นยิ้ม ทั้งที่เลือดไหลออกมาจากมุมปากเพราะสายฟ้า

"ไม่เจ็บ ตราบใดที่มีเจ้าอยู่..."

ยังพูดไม่จบ

ฉึก!

เสียงคมดาบทะลุเนื้อดังชัดกว่าสายฟ้าเก้าชั้นฟ้า

ดาบเล่มนั้นคือดาบจันทร์กระจ่าง ดาบที่เขาเป็นคนตีให้เย่วหลิงซาเองกับมือในวันหมั้น

และมืออีกข้างที่แทงมาจากด้านหลังด้วยหอกเทพสงคราม คือมู่เฉิน น้องชายร่วมสาบานที่เขาช่วยมาจากการถูกสุนัขแย่งอาหารข้างถนน สอนวิชาทุกอย่างให้จนได้เป็นเทพสงครามที่ทุกคนกราบไหว้

เซียวอู๋จี้ก้มมอง ปลายดาบสีขาวโผล่ออกมาจากหน้าอกเขา ปลายหอกสีดำโผล่ออกมาจากหัวใจอีกด้าน

"ทำไม..." เสียงของเขาแหบแห้ง ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะไม่เข้าใจ

เย่วหลิงซาไม่มีน้ำตาอีกต่อไป นางที่เคยแสร้งทำตาแดงเวลาที่เขากลับมาจากการรบ ตอนนี้ดวงตาของนางเย็นชาเหมือนน้ำแข็งบนยอดสวรรค์

"เพราะเจ้าขวางทางข้า อู๋จี้ เจ้าดีเกินไป เก่งเกินไป โลกนี้ไม่ต้องการจอมเทพอสุราที่ทุกคนกลัว แต่ต้องการจักรพรรดินีสวรรค์ที่ทุกคนรัก ข้าอยู่ใต้เงาเจ้ามาสามพันปี พอแล้ว"

มู่เฉินไม่กล้ามองตาเขา ก้มหน้าพูดว่า "พี่ใหญ่... ข้าไม่อยากเป็นเงาของท่านอีกต่อไปแล้ว ทุกคนพูดว่าข้าเก่งเพราะท่าน ข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าเก่งกว่าท่าน"

เซียวอู๋จี้หัวเราะ เลือดทะลักออกมาจากปาก

"ฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า!"

สามพันปีของความเมตตากลายเป็นเรื่องตลกที่โง่ที่สุด

เย่วหลิงซาดึงดาบออกแล้วฟันฉับลงไปที่หน้าอกของเขา ควักเอาบัวอสุรานิรันดร์สีดำสนิทที่มีกลีบเก้ากลีบเปล่งแสงออกมา นั่นคือต้นกำเนิดพลังทั้งหมดของเขา

"ลาก่อน จอมเทพอสุรา"

ร่างของเขาถูกสายฟ้าบรรลุเทพที่ไม่มีบัวคุ้มกันฉีกเป็นผุยผง วิญญาณของเขาตกลงไปสู่ความมืดที่ลึกที่สุด

ในวินาทีสุดท้าย เขาไม่ได้สาบานว่าจะเป็นคนดีในชาติหน้า

เขาสาบานว่า "หากกูได้กลับมา กูจะฆ่าทุกคนที่เรียกว่าสวรรค์ และจะทำให้พวกมึงรู้ว่าอสุราที่แท้จริงเป็นอย่างไร"

บทที่ 1

กลิ่นเน่า

กลิ่นซากศพเน่าเปื่อย กลิ่นดินชื้น กลิ่นเลือดเก่าที่แห้งติดจมูก คือสิ่งแรกที่เซียวอู๋จี้ได้กลิ่น

เขาลืมตาขึ้น บนหัวคือท้องฟ้าสีเทาที่ถูกบดบังด้วยต้นไม้แห้งตาย รอบตัวคือกองศพนับร้อยที่ถูกทิ้งทับถมกันในสุสานหลังภูเขาของตระกูลเซียว

"ข้า... ยังไม่ตาย?"

เขายกมือขึ้นดู มือคู่นี้ผอมแห้ง มีแต่กระดูก ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสีม่วงดำ นี่ไม่ใช่มือของเขา มือของจอมเทพอสุราที่เคยฉีกเทพด้วยมือเปล่า

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาไหลทะลักเข้ามาเหมือนน้ำป่า

ร่างนี้ชื่อว่า เซียวอู๋จี้ เหมือนกัน อายุสิบหกปี ลูกนอกสมรสของตระกูลเซียวแห่งเมืองชิงโจว แม่เป็นสาวใช้ที่ตายไปแล้ว เส้นลมปราณพิการตั้งแต่เกิด บ่มเพาะพลังไม่ได้แม้แต่ขั้นเริ่มต้น ถูกทุกคนในตระกูลเรียกว่าขยะ

เมื่อสามชั่วยามก่อน เซียวหลง บุตรชายคนโตของภรรยาหลวง ผู้เป็นอัจฉริยะขั้นก่อลมปราณระดับห้า ได้เรียกเขามาที่ลานฝึก บอกว่าจะสอนวิชาให้ แล้วก็ทุบตีเขาจนกระดูกซี่โครงหักไปห้าซี่ ก่อนจะลากศพของเขามาทิ้งในสุสานศพแห่งนี้ เพราะเขาบังเอิญไปเห็นเซียวหลงขโมยโอสถของตระกูลไปขาย

"ขยะก็ควรอยู่ในกองขยะ" นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เซียวหลงพูด

ความโกรธ ความอับอาย ความสิ้นหวังของเด็กหนุ่มคนเก่ารวมกับความแค้นสามพันปีของจอมเทพอสุรา กลายเป็นไฟสีดำที่ลุกโชนในอก

ทันใดนั้น ในห้วงจิตของเขา มีบางอย่างสั่นไหว

บัวอสุรานิรันดร์

บัวสีดำเก้ากลีบที่เย่วหลิงซาช่วงชิงไป มันไม่ได้หายไปไหน มันหลอมรวมเข้ากับวิญญาณของเขาแล้วตามเขามาเกิดใหม่

ตอนนี้มันลอยอยู่ในทะเลจิตของเขา กลีบหนึ่งค่อยๆ บานออก

[ตรวจพบโฮสต์ใหม่... เส้นลมปราณพิการ... เริ่มสร้างใหม่...]

เสียงโบราณไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัว

จากบัวสีดำ มีรากสีดำนับพันเส้นพุ่งออกมา แทงทะลุไปทั่วร่างของเขา เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกร๊บไปทั่วสุสาน เส้นลมปราณเก่าที่ตีบตันพิการถูกเผาทำลายจนหมดสิ้น แล้วเส้นลมปราณใหม่สีดำสนิทเหมือนอวกาศก็ถูกสร้างขึ้นมาแทนที่

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เซียวอู๋จี้กัดฟันจนเลือดไหล แต่เขาไม่ร้องสักแอะเดียว สำหรับคนที่เคยถูกสายฟ้าเก้าชั้นฟ้าฉีกวิญญาณ ความเจ็บแค่นี้เหมือนมดกัด

หนึ่งเค่อ สองเค่อ...

เมื่อรากสุดท้ายถอนกลับ บัวอสุรานิรันดร์ก็ฝังตัวลงไปที่หัวใจของเขา และข้อมูลมหาศาลก็ไหลเข้ามา

วิชากลืนวิญญาณอสุรานิรันดร์

วิชาต้องห้ามอันดับหนึ่งที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังกลัว ไม่ต้องบ่มเพาะด้วยตัวเอง เพียงแค่กลืนกินวิญญาณ พลังบ่มเพาะ ความทรงจำ ของผู้อื่นมาเป็นของตัวเอง ยิ่งฆ่าอัจฉริยะ ยิ่งแข็งแกร่ง

ริมฝีปากของเขายกยิ้มเป็นครั้งแรกหลังจากตื่นมา

รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบและโหดเหี้ยม ไม่มีความเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกเหลืออยู่เลย มีเพียงจอมมารอายุสามพันปีที่หิวโหย

"เซียวหลง... ตระกูลเซียว... พวกเจ้าสร้างขยะขึ้นมาเอง แล้วตอนนี้ขยะชิ้นนี้จะกลับไปกลืนกินพวกเจ้าทั้งตระกูล"

เขาลุกขึ้นยืนจากกองศพ เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายผอมโซ แต่ดวงตาคู่นั้นดำสนิทเหมือนหลุมดำ

เขาก้าวออกจากสุสานศพ ทุกก้าวที่เหยียบลงไป หญ้าแห้งรอบเท้ากลายเป็นสีดำแล้วสลายเป็นผุยผง

วันนี้ ตระกูลเซียวจะได้รู้ว่าพวกเขาทิ้งอะไรลงไปในสุสาน

และเก้าชั้นฟ้าจะได้รู้ว่า คนที่พวกเขาฆ่าไปเมื่อสามพันปีก่อน กลับมาแล้ว

และครั้งนี้ เขาจะไม่ไว้ใจใครอีก